Just not my day – Just not my week

Spinning spinning around – around – around

Snow everywhere – taste from it – take it – leave it

Old song

Ik was op tijd, zelfs 5 minuten te vroeg. Ik pakte de krant en de 1e 3 pagina's gingen over kindermisbruik en kinderporno. Misselijkheid overviel me en ik legde hem weg. Er kwam een client de deur door en ik hoorde je stem. Maar na 10 minuten was je me nog niet komen halen. Je was me vergeten. Ik voelde dat tot ergens diep van binnen. Je was pauze aan het houden, ik hoorde je praten. Ik kreeg paniek, want hoe of wat ging ik dit oplossen? De pijn in mn rug werd alleen maar erger door de houten stoel waar ik op zat. Ik bombardeerde de bejaarde vrouw tegenover me als praatpaal: "ik denk dat ze me zijn vergeten". Zij begon over haar afspraak, dat schoot niet op dus. Ik moest zelf wat verzinnen. Gelukkig kwam er iemand vragen hoe laat ik een afspraak had. Nou 20 minuten geleden? Jij kwam uit de pauzeruimte en vroeg me even mee te komen. Ik had het niet goed begrepen. Dat was wat je me zei. Niet dat jij misschien iets verkeerds had gezegd of een middenweg dat er 'een misverstand' was. Nee, het lag aan mij. Je bracht het zo dat het ook echt niet anders kon, want : jij had nooit plek om deze tijd op deze dag. Dus het was mijn schuld. Ik ontplofte zowat. Ik had helemaal niks verkeerd begrepen, gister zei je tegen me: morgen om 1300. Maar jij was zo resoluut dat ik deed alsof. Daarbij hielp het ook niet dat ik kwaad was. Want je had toch geen tijd nu. Het was morgen (maar dan nu echt morgen) of anders volgend jaar. En dat ik oppas etc moest regelen, daar had ik 30 minuten de tijd voor want je was de rest vd dag niet meer bereikbaar. Take it or leave it. Ik neigde naar leave it. Brieste in de auto tot ik thuis was. Overlegde met de oppas en belde jou. Ditmaal checkte ik extra 3x of je echt 'morgen' zei en 1300. Ik vergat de locatie te vragen maar omdat je gister zei morgen in Z. ga ik er maar vanuit dat dat nu dan wel geldt. Als we er vanuit gaan dat ik het niet goed had begrepen. Wat niet zo was. Dus morgen en dan nog maar 30 minuten omdat je geen plek had eigenlijk. De pijn in mn rug die overblijft na alle pijnstillers maakt dat ik met tegenzin 'take it' kies. Tot morgen.

Chaos. Ik was chaos toen ik binnenkwam. 2 uur deed ik erover met de auto. 5 files en 1 auto met pech. Onderweg bleek de printer de helft niet gepakt te hebben vd routebeschrijving. Great. Mss toch tijd voor een TomTom. Maar ik was er. Ik kreeg koffie. Mn handen trilden en het kopje ook. Je nam me mee naar boven en bood aan de koffie te dragen. Dat was handig anders had iemand kunnen dweilen denk ik. We praatten. Over vanalles, want waar begin je als je elkaar nog niet kent. Je had me vrij snel door. Dat was fijn. Dat scheelt aan uitleg, aan woorden die ik moet zoeken en aan energie. Je noemde de angst, de boosheid, het niet-voelen en het waarom niet; je noemde mijn behoefte naar meer: ambitieus. Ik denk dat je me vrij snel 'in kaart' had gebracht. Ik noemde niet alles. Dat ging niet, ik ken je nog amper. Maar ik noemde dat wat belangrijk was. Je werd plaatsvervangend boos, dat is ook iets wat me oplucht. Omdat ik zelf niet boos kan worden nog. Je zei dat ik opener werd tijdens het gesprek. Dat klopte. We spraken over beweging, nav de k*t stoel waar ik op zat. Die wiebelde als ik met mijn hoofd schudde; en dat deed ik vaak bij gebrek aan woorden. En elke keer schrok ik me weer de rottyfus dat dat ding bewoog. Jij greep dat aan om te benoemen dat je zag dat mijn reactie op 'beweging' verkramping was. Niet voelen. Ik vond het gewoon een k*t stoel . Je noemde mijn sprong in het onbekende diepe. Dat dat mijn manier was om in beweging te komen. Omdat ik altijd overleefde. Dat ik een kei was in overleven. Dat ik zeer handig en slim was in het wegmaken van dingen. Dat ik me niet zomaar prijsgaf aan iedereen. Je maakt mijn niet-slapen tot een heel uitlegbaar iets. Met mijn niet-zijn, niet-voelen, zelfs met het niet-werken vd pillen. Je noemde mijn loyaliteit tot het bittere einde. En mijn zorgen voor. Af en toe hoorde ik je niet goed, mijn niet-wel-zijn deed af en toe moeilijk. Je vroeg aan het einde of ik verder wilde met je. Dat was voor mij al geen vraag meer .
Je had ook al plek gemaakt in je agenda zei je. Dat is fijn. Nu zie ik je pas over 3 weken weer (er was toch geen plek – lol) en daarna elke 14 dagen.

Maar mss dat ik toch maar met de trein ga dan

Ik ben er helemaal klaar mee. Het is de zoveelste keer nu. Ik wacht op jouw telefoontje. En er komt niets. Op de afgesproken tijd, door jou goedgekeurd. Ik in de zenuwen. Zal ik zelf gaan bellen of niet? Uiteindelijk na 15 minuten bel ik de afdeling en vraag naar jou. Je bent bezig. Ja hallo je had toevallig met mij een afspraak … 20 minuten later zou je tijd hebben. En je zou mij weer bellen. Goed. Ik zucht. Ik mok en vloek. Hierdoor kan ik niet naar bed vanmiddag. De rust waar je mij zo steeds op zit te hameren. Dat gaat nou niet. Want in 20 minuten kan ik niet de honden uitlaten (incl kind meenemen). Dus moet dat na ons telefoontje. Dus is er amper tijd over om te slapen. Dus slaap ik niet. Je belt uiteindelijk nog 10 minuten later dan de tijd die genoemd werd. Voor mij hoefde het al niet meer. Ik kreeg mij niet uit de mok-stand. Ik zeg je dat dit niet oke is. Je biedt excuses aan. En ik zeg niet dat wat verwacht wordt: het geeft niet. Want het geeft wel. Los van het feit dat we een afspraak hadden. Dit is niet de eerste keer dat ik 'effe' word verschoven. Alsof ik niks te doen heb?. Dus ik ben er klaar mee. Op deze manier kan ik me ook niet openstellen. Als je me steeds de boodschap geeft dat ik niet belangrijk ben, hoe moet ik je dan vertellen hoe het daadwerkelijk met me gaat?  En vervolgens maak ik weer een afspraak met je voor volgende week. Met een hoop gemok en gemopper in mijn hoofd. Ik zucht, incasseer, schakel en ga door met de dag. 

How did The Cold got inside
And when is it gonna leave
It is freezing me from inside out
It's taking all of me
Almost all.

Ik was bij de huisarts. Plotseling was mijn menstruatie gestopt (en nee ik kan niet zwanger zijn). Het kwam erop neer dat dit nog bij het hele hormonen verhaal hoort. Want je moet dus niet denken dat je na de bevalling ineens 'verlost' bent van die krengen. Nee. Ik zal je uit die droom helpen. Het is zelfs nog erger dan tijdens de zwangerschap. Zo begrijp ik nu ineens waarom vrouwen na de bevalling hun haar kort knippen. Mijn god. Ik heb het overwogen en mijn lange haar is nu op hanteerbare lengte gekomen. Niet kort want ik was bang daar spijt van te krijgen. Het ergste is de zogenaamde 'zwangerschapsdementie'. Zo kom ik erachter dat ik de deksel van de vrieskist al een 1,5 uur heb open laten staan. Vergeten dat ik daar iets ging uitpakken. Bij het eten koken, sta ik met de afwaskwast klaar om in de pan te roeren. Oeps nog net op tijd ontdekt. Ik laat het warme water in een bak stromen en loop weg. Verbaas me vervolgens over een 'druppelend geluid' (er gaat geen lampje branden dan dus) en kom erachter dat heel het aanrecht is overstroomd. Kon ik weer dweilen (dat was ook al de 3e keer dat dat gebeurde). Ik wil vaak voor de zoveelste keer suiker in mn koffie doen, ook niet zo lekker. Omdat koken soms wat lastig uitkomt, heb ik diepvriesmaaltijden. Ik gooi het in de pan en *gadverdamme* zie er garnalen in zitten ??. Had ik dus wel gelezen dat er op stond: Thaise Curry. Maar niet wat eronder stond: grote garnalen etc. Tijdens mijn zwangerschap had ik hier niet echt last van. Het schijnt (naast de hormonen) ook vooral met slaapgebrek en stress te maken te hebben. En dat hormonen verhaal, dat kan dus nog wel een tijdje duren. Ik houd het op 2x 9 maanden, maar de huisarts had het over minimaal een jaar voordat het 'beter' gaat voelen. Great.

Ik hoorde een doffe knal. Ik dacht nog, het zou toch niet? Ik keek naar de honden, die keken allebei naar buiten. Ik zag het roodborstje liggen. "Zou die nog leven?". Ik leg kindlief van het kleed in de box (sorry schat – safety first) en sprint naar buiten. Hij is niet dood !! Ik pak hem op, hij klemt zich aan mn hand vast. Ik bekijk hem, zoek naar bloed of ander letsel. Gelukkig niks te zien. Hij is alleen suf. Ik wist niet hoe ik hem kon helpen. Ik bel een vriendin waarvan ik weet dat ze al veel dieren heeft opgevangen en geholpen. Ze geeft advies. Ik zet hem in de zon, bij de waterbak. Leg er wat kruimels brood naast en hoop heel hard dat hij 'gewoon' weg zou vliegen. En dat deed hij. Na 20 minuten . Wat was ik blij!

Hier wat fotootjes:

het 1e rotje voor mn raam. bedankt jongens !

&*(#)@*#(@&*#()@#&(*@)&#(*@&#(&@&*#)(*@&#(@) !! grom

Ik had er geen woorden voor. Het was deze keer idd heftiger als de vorige keer. Daarom kon ik niet zeggen wat ik had gevoeld. Omdat ik nog niet bij de woorden was. Die heb ik nu gevonden. Links en rechts uit mijn hoofd opgeraapt. Ik heb nu gevoeld wat er voorbij de angst komt. Wat er voorbij de angst is als ik het contact niet loslaat. Er kwam overgave. Geen totale, er was strijd. Ik zweefde tussen wel/niet switchen zonder uit mijn lichaam te gaan. Het was een compleet nieuwe gewaarwording voor me. Heel eng. Eenmaal weer alleen, trilde heel mijn lichaam; ik klappertandde zelfs. En na deze ontlading, zakte ik weer in mijn lijf. Bizar. Maar ook fijn om weer echt te voelen.

Craniosacraal 2e keer

Ik kan en hoef niet heel de wereld te vriend te zijn. Ik kan en hoef niet aan ieders eisen te voldoen. Het is menselijk dat ik dingen vergeet. Ik hoef niet te gehoorzamen aan mn vaders gecommandeer. Ik hoef niet te luisteren naar het gezeik van mijn moeder. Ik mag de hond in de bench zetten als ik gek word van zijn achtervolgingsgedoe. Ik hoef niet ja en amen te zeggen op het consultatieburo. Ik mag ook grenzen hebben. Punt.

Feit blijft dat het me allemaal raakt en ik me verschrikkelijk k*t voel omdat ik nog niet gehoor kan geven aan deze grenzen.